brief aan mijn dochters 7c

Er steeds door geraken en durven vertrouwen.

Ik heb veel geleerd door mijn minder kunnen. Het heeft me de ogen geopend en me gemaakt tot wie ik ben. Het heeft me een vertrouwen gegeven dat als ik iets goeds wil doen, ik nooit alleen zal staan. En net als ik eens dacht: nu wordt het moeilijk, kreeg ik vaak uit onverwachte hoek hulp of moed. Zelfs mijn minder kunnen toen ik besefte dat ik te veel afwezig was om les te geven en nadat ik met vreugde een parochie mocht trekken en dit ook moest achterlaten, zelfs dan gingen er deuren voor mij open: Ik mocht de Spie laten groeien. Ik ben nu meer dan content dat ik zo tussen de mensen iets kan, dat ik een beweging van solidariteit mocht helpen opzetten. Het maakt me – in mij minder actief weten dan vroeger – nog meer mens en diaken.

 

Voorgeleefd en doorheen ervaringen.

Ik heb het geluk gehad dat ik mooie mensen heb gekend die mij de weg hebben getoond. Ik dank moeder en vader, ik dank die parochiepriester die ook met de ambulance reed. Ik dank zoveel mooie voorbeelden.

Elke moeilijke ervaring heeft tot nu toe mijn ogen geopend voor de wereld en voor God. Zonder die zou ik een volledig ander mens geworden zijn. Wel heb ik het geluk om nooit verbitterd te worden en in alles het schone te zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s