tastend spreken met psalm 8,7

Alles aan onze voeten neergelegd.

In beheer gegeven,

en volle vertrouwen.

 

Wat zullen we er mee doen?

Er op dansen om ons leven te vieren

ten koste van wat onder ons ligt?

Of oprapen en koesteren?

 

Jij bouwt op onze handen.

Want zullen die handen doen?

Grijpen, verdelen, aannemen, aaien,

verzorgen?

Of beginnen ze met open handen dank te zeggen?

En eindigen ze de dag met weer in handen op te dragen?

 

Beheren is niet enkel er werk van maken,

het is met eerbied ook tijd maken

om dat grote vertrouwen te gedenken.

tastend spreken met psalm 8,6

Gelukkig maar bijna een god.

Onze grenzen zetten ons weer in de werkelijkheid.

En als we het teveel in onze bol steken

dan achterhaalt de werkelijkheid ons.

Met onze veel kunnen

moeten we steeds rekening houden

met evenwichten, met zaken die ons te boven gaan

of waar we rekening moeten mee houden.

Gelukkig maar bijna een god.

 

tastend spreken met psalm 7,7

Alsof God niet wakker is,

alsof Hij zomaar laat gebeuren?

Of moet ik mijn geloof in die God wakker maken?

Moet ik – hoe terecht mijn vraag ook is –

niet zelf groeien in vertrouwen?

 

Maar hoe kun je vertrouwen

als je – in grote nood –

zo moeilijk kunt ervaren

dat Hij nabij is?

 

Tot Jij kunt bij me binnenkomen

en ik weer geloven mag…

 

tastend spreken met psalm 7,4

Een gewetensonderzoek…

Een moordenaar ben ik niet…

Maar hoe kan iemand bidden: “als ik ooit zoiets deed?”

 

In de fout ben ik gegaan,

vooral in mijn ingesteldheid.

En toch vragen om gerechtigheid!

Dat is pas echt geloven!

Dan raakt het vlees

en is het niet enkel een sfeer als een droom.

Consequenties ook voor mij!

Want: ik ben mens zoals die andere

en ook in mij is onrecht

en ben ik in staat tot…

 

Maar als dit hier gebeden wordt

door mensen totaal gebogen onder onrecht

dan hebben ze – ook als zondige mensen –

nooit deze intenties gehad

om een ander het zelfde aan te doen:

Ze zijn onschuldig en ondergaan…

 

Hoe vlug ben ik vaak

in mijn denken en mijn oordelen.

Mocht ik maar meer luisteren

naar wat die biddende mens echt meemaakt…

tastend spreken met psalm 6,2

Zoveel mensen zeggen zo vaak:

“Wat heb ik misdaan

om dit allemaal tegen te komen…”

Ik geloof niet dat tegenslagen straffen zijn!

 

Maar nadenken over God en straffen

dat is wat anders!

Zou God zich dan niets aantrekken van het onrecht?

Dat mag toch niet!

Maar dat God dan zo rancuneus zou zijn en zou blijven doorsteken?

Dat zie ik dan ook weer niet.

 

Nee, als iemand onheil tegenkomt

is het geen wens van God

en toch:

Niets is zonder God…

 

Zeg! Het is niet gemakkelijk om erover na te denken!

God wil niemand kwetsen

maar nodigt ons uit om in moeilijke momenten

het voor elkaar op te nemen.

En nodigt ons misschien ook uit doorheen die moeilijkheden

om zorgende medemensen te worden…

tastend spreken met psalm 4,5

Alsof ik alleen kan piekeren als ik in de fout ga…

Of bedoel Je dat niet?

Hoef ik niet te piekeren als ik er reden toe heb?

Omdat Jij er bent?

Alsof piekeren altijd slecht zou zijn…

Ik lig wakker voor mijn naasten,

als er iemand nog niet thuis is en van ver komt,

als er iemand in problemen zit…

Hoever gaan mijn naasten?

Moet ik dan nog wel één moment slapen?

Of is het zo: dat Jij in mij piekert

en daarmee me ook de slaap gunt?

tastend spreken met psalm 4,2

Of moet ik bidden: geef me betere oren om Je te horen?

Of ben ik nu vanuit een luxepositie bezig?

Wat als mensen echt klem zitten,

in oorlog, in ziekte, met honger, als slaaf, zonder uitzicht?

Wat als mensen uitgebuit worden?

Wat als mensen van honger en ellende omkomen

terwijl ik hier rustig zit te typen?

Of mag ik lezen:

Beste medemens, geef mij toch antwoord?

Ik roep je, God is mijn getuige!

Hij komt voor me op en zal het je aanrekenen!

tastend spreken met psalm 3,8

Waarom schrijft die psalmist “op de kaak”?

Er is toch niets vernederender dan “en plein publique” iemand een kaakslag te geven?

Waarom niet treffen in het geweten?

En waarom zijn tanden eruit slaan? Had hij me gebeten?

Of zit ik niet in zo een situatie zodat ik me niet kan inleven?

Niet dat ik het ooit zo moet aanvoelen, liefst niet,

maar geef me toch soms wat meer medeleven

of erken zoals ik dat zoiets echt niet hoeft.

tastend spreken met psalm 3,2

Hoe komt dat toch dat zoveel het verkeerde spoor opgaan?

Zij kunnen Je bedoelingen toch ook voelen in hun geweten?

En waarom zijn wij, mensen, zo vlug in aanval en verdediging?

Vrije keuze aan ons gegeven maakt de mooist mogelijke werkelijkheid:

in vrijheid voor elkaar kiezen.

En niet die vrijheid kan juist zoveel vernietigen…

Hoe groot moet Je vertrouwen niet zijn?

En hoe groot Je geloof in de mensheid dat we uiteindelijk wel de goede weg zouden kiezen?

Hoe groots Je liefde, zoveel zou ik niet aankunnen.

Ik zou… en dat zou niet mooi zijn…

tastend spreken met psalm 2,9

Jij die allen opricht,

zou Jij werkelijk stuk slaan?

Is zelfs die machtswellusteling niet een arm mens,

een mens die niet weet wat leven is?

Gooi Jij stuk of breng Je op het goede pad?

OK, als die bekering niet aanvaard,

wat moet Je er dan nog anders mee doen?

En nog aanklampen, doen schrikken

om toch nog toch tot bekering te doen bekeren?

tastend spreken met psalm 2,1

Dat ze domme beslissingen maken,

dat begrijp ik,

Maar waarom Jij zelfs de mogelijkheid daartoe gegeven hebt,

daar kan ik soms niet bij.

Ik weet: liefde kan pas groeien in vrijheid en in liefde,

maar die vrijheid kan voor anderen een grote ellende zijn.

Waarom kunnen zinloze, erge plannen bedacht worden

ten koste van vele slachtoffers?

Is het omdat Jouw liefde en vertrouwen zo groot is?

Of anders: waarom toch, mijn God?

tastend spreken met psalm 1,5

Wat is die groep van rechtvaardigen?

Zijn ze werkelijk zo rechtvaardig?

Of vinden ze zichzelf rechtvaardig?

Wat is de kerk als in diezelfde kerk

mensen zo onverdraagzaam kunnen zijn?

Als mensen zich zo kunnen afschermen

en daardoor zelf in de fout gaan…

Steeds opnieuw moeten we ons bevragen

of we wel die groep zijn van rechtvaardigen of die zich nestelen in de zetel…