psalm mij in 2,11

Niet “kus mijn voeten”,

“ik moet je niet”

maar net

Jouw kussen in Hem.

In ontzag,

in het besef dat Jij leven doet.

psalm mij in 2,7

Niet gisteren verwekt maar iedere dag opnieuw,

ons allemaal, Jouw kinderen.

Laat me in Jou rusten

dat ik morgen weer opstaan mag,

met Jou op weg mag gaan

en Je ontmoeten mag in mijn broer en mijn zus.

 

psalm mij in 2,1

Waarom die halsstarrigheid?

Waarom dat verweer?

Jij doet net open bloeien!

Waarom in mij die afstand?

Hoezeer Jij me ook bemint…

Kunnen wij, mensen, het niet aan?

Jouw overweldigende nabijheid?

Jouw liefde?

Kan ik het niet aan?

Ik die Je zoeken blijf?

Jij die op mijn pad mij blijft uitnodigen,

bescherm me tegen mijn eigen drang

om me los te wrikken

in die gedachte

dat ik het beter kan.

Geen echte vertaling

In elke vertaling zitten er accenten waarover gediscussieerd kan worden. Er zijn vele soorten vertalingen: vertalingen zoekend naar de exacte woorden, naar de juiste structuur, naar de begrijpelijkheid, naar de vereenvoudiging, naar de juiste sfeer en ga zo maar verder…

“Psalm voor mij” zegt het heel duidelijk. Ik zoek bij het maken van “psalm voor mij” in 5 degelijke vertalingen en uitleg naar een verwoording die bij mij past. Die verwoording verraad vooral hoe ik geloof, meer dan wat anders en toch hoop ik dat ik ook dicht bij de psalm mag blijven. Ik heb zeker niet de bedoeling om poëzie te maken maar vooral om mij voeding te geven door na het bestuderen en vergelijken iets neer te schrijven.

Ik leg naast me de statenvertaling met strongcoderingen van ISB, de vertaling door Kees Waaijman, de bijbelstudie van CVB, de vertaling van Ida Gerhardt en Marie Van der Zeyde en De Nieuwe Bijbelvertaling.

Ik zoek naar die woorden die mij het meest treffen en mij – al is het maar even – verder op weg helpen tot ik de psalmen opnieuw zal bestuderen en zal komen tot andere bewoordingen.

 

Zie gerust naar mijn voorlopige “psalm voor mij” en ook naar “naar een vertaling”.

psalm voor mij 2

1 Waarom stormen de eigen gemeenschappen

en houden de verenigde gemeenschappen zich bezig met leegte?

2 Groeperen zich de koningen van de landen

en verzamelen de heersers  zich tegen Nabije en Zijn gezalfde?

3 “Laat ons hun verbond verbreken

en werpen we hun verbondenheid van ons af!”

4 Die zetelt in wat ons te boven gaat lacht.

De Heer vindt hen bespottelijk.

5 Dan spreekt Hij tot hen in Zijn verbolgenheid.

In Zijn woede doet Hij hen schrikken.

6 “Ik toch heb gewijd Mijn koning over Sion,

mijn heilvolle berg.”

7 Ik zal getuigen over de regelingen van Nabije.

Hij zei: “Mijn zoon ben je. Ik heb je vandaag het leven gegeven.

8 Vraag en Ik zal je geven: de eigen gemeenschappen zijn voor jou

en als bezit alle grenzen van de aarde.

9 Je kunt ze teniet doen met een ijzeren staf,

ze als een vat van de pottenbakker stuk slaan.”

10 “En nu, koningen, handelt doordacht.

Laat je vermanen, rechters van de aarde!

11 Dien Nabije met ontzag

en verhef je vreugde met schroomvolle eerbied.

12 Kus de zoon opdat hij niet ontvlamt in woede

en jullie de weg verliezen en vergaan,

want licht ontvlambaar is zijn woede.

Vol zegen die zich bergen bij Hem!

gemeenschap

Vaak is er sprake van een gemeenschap.

Er zijn heel wat verschillende:

De eigen gemeenschap van de Hebreeën, de nakomelingen van Jacob, de gemeenschappen van niet-joden, de gemeenschappen die voor een land staan, de eigen gemeenschap of kleine kring…

 

Daar worden twee woorden voor gebruikt. Meestal gebruik ik het woord “gemeenschap” als in de context het duidelijk is over welke het wel gaat.

 

In psalm 2 moest ik wel het onderscheid maken, vandaar de volgende keuze:

Eigen gemeenschappen: Het woord is verwant met “rug, achterste”.

Ook in het Nederlands spreekt men van “je achtergrond”, waar je uit komt en deel van bent. Het is een dichte ervaring, hij is één van de onzen…

Dit woord wordt gebruikt voor de nakomelingen van Jacob en ook voor de niet-joden. Ze hebben andere roots, een andere achtergrond.

 

Verenigde gemeenschappen: Het woord wijst meer op een verzameling.

Het zijn de gemeenschappen van een land, van een groter geheel. Het zijn samengebrachte achtergronden tot één geheel.

psalmsprokkelingskes 2,12

vers 11

De voeten raken de aarde. Wie God eert kan niet anders dan ook zorg te dragen voor zijn schepping. Wie de voeten kust maakt zich vuil in de betekenis van “hij laat zich raken en wordt er door getroffen”. Een herder moet naar zijn kudde ruiken. Wie liefheeft houdt zijn handen niet proper maar helpt en raakt de getroffene aan. Denk maar aan de parabel van de barmhartige Samaritaan.

 

psalmsprokkelingskes 2,7

vers 7

Ik heb je vandaag tot leven geroepen. Er staat niet: Ik heb je als klein kind geboren laten worden. Hij spreekt ons aan en zegt dat Hij heden ons verwekt heeft. Hij maakt ons vandaag tot een nieuw mens, tot een zoon en dochter. Zo mogen we in Zijn liefde herboren worden, de oude mens afleggen en leven in zijn liefde.

ontwakend waken door psalm 2,9

Zoals een pottenbakker

misbaksels niet zal uitstallen, maar stukslaan,

zo krijgt Gods gezalfde de macht te oordelen.

 

Het gaat hier om die buil in elk van ons,

bidden we dat enkel die buil verplettert wordt en weg genomen.

Wie zou nog recht staan als Hij ons alles aanrekent?

 

Lieve pottenbakker,

zolang heb Jij Je handen gehouden

om ons te laten opgroeien,

om in ons opening te maken,

niet om er iets in op te potten,

maar om op te vangen

om dienstbaar te kunnen uitschenken…

 

Lieve pottenbakker,

Zoveel mensen worden getekend door het leven,

in de hitte van ons bestaan.

Zo breekbaar zijn we

en zo vlug aangetrokken door ander vuur.

Denk nog eens na voor je stukslaat…

 

Lieve pottenbakker,

ergens voel ik nog Je hand,

omwille van die streling

spaar ons.

ontwakend waken door psalm 2,6

Opkijkend naar die berg.

Naar dat zo onbereikbare, naar dat wat ons overweldigd.

 

En een berg in Jeruzalem,

een plaats waar eens een tempel stond,

waar ook vandaag een tempel staat, maar een andere…

Een plaats, zo menselijk, waar wel eens wreed gevochten is….

 

Tegelijk zo Goddelijk nabij en menselijk klein…

Daar en nergens anders,

in de ontmoeting van Goddelijk met zelfs klein menselijk,

daar is de gezalfde aangesteld.

Daar is zalving nodig om op te nemen,

daar is Hij nodig die ons verbindt.

ontwakend waken door psalm 2,1

Als een storm, als een vloed,

gevaar niet enkel op de dijken,

Gewoel om me heen,

gewoel ook in mij…

Opstandig tegen goed-aardig,

Opstandig als zand in eigen ogen,

blind geworden van eigen willen,

en niet meer zien dat God het goed met ons voor heeft.

Een storm vanuit een honger naar meer en meer…

Een storm die uiteindelijk zal vernielen,

die onszelf zal pijn doen.

tastend spreken met psalm 2,9

Jij die allen opricht,

zou Jij werkelijk stuk slaan?

Is zelfs die machtswellusteling niet een arm mens,

een mens die niet weet wat leven is?

Gooi Jij stuk of breng Je op het goede pad?

OK, als die bekering niet aanvaard,

wat moet Je er dan nog anders mee doen?

En nog aanklampen, doen schrikken

om toch nog toch tot bekering te doen bekeren?

tastend spreken met psalm 2,1

Dat ze domme beslissingen maken,

dat begrijp ik,

Maar waarom Jij zelfs de mogelijkheid daartoe gegeven hebt,

daar kan ik soms niet bij.

Ik weet: liefde kan pas groeien in vrijheid en in liefde,

maar die vrijheid kan voor anderen een grote ellende zijn.

Waarom kunnen zinloze, erge plannen bedacht worden

ten koste van vele slachtoffers?

Is het omdat Jouw liefde en vertrouwen zo groot is?

Of anders: waarom toch, mijn God?

natuur spreekt bij psalm 2

De berg: (v.6)

Ik mag beeld zijn van dicht bij Hem.

Alsof ook op mij wat zalvende olie is neergedaald.

Maar let alsjeblief op:

Ik ben geen beeld van Hem.

Op mij ook gegoten is niet een beeld gegoten zodat ik ben.

Ik blijf een berg,

een berg op misschien een speciale plaats,

maar niets meer.

Naar mij moet je niet opkijken

ook al sta ik in de hoogte.

Naar mij moet je niet opzien.

Kijk op naar Hem

zoals ook ik dat doe.

borstkloppend bij psalm 2,3

Ik begrijp het woordje vrijheid zo graag verkeerd:

Alsof ik daarmee anderen mag kwetsen…

Alsof ik mezelf daarmee schade mag toebrengen…

Vrijheid staat soms zo hoog in het vaandel

dat het echt geluk in de weg staat.

Jouw verlangen naar verbondenheid

met de medemens, met Jouw schepping, met Jou

maakt me pas echt vrij.

Jij boeit me.

Vergeef me mijn verkeerd ingevuld woordje “vrijheid”.

bedding vanuit psalm 2,3

Geef me geloof

dat een uitnodiging is om me in Jou geboeid te zijn.

Geef me geloof

dat sterker is dan zoeken naar regeltjes en wetjes

zo te volgen alsof ze ervaren worden als een moeten.

Geef me geloof

zodat ik als nooit tevoren me vrij voel

en gegrepen door Jou.

Laat me Jouw gelofte aan de mens

zo ervaren dat ik volmondig ja antwoorden kan en wil

op Jouw uitnodiging.

Amen.

ingebed met psalm 2,7

Jij, mijn Vader,

niet enkel van bij mijn geboorte,

maar al van ver ervoor.

Jij, mijn Moeder,

niet enkel voor al mijn komende dagen,

maar mij optillend over mijn eindigheid.

Jij, mijn God,

niet enkel toen of dan,

maar elk moment en vooral nu.

Jij wekt me telkens opnieuw.

Jij schept mijn dag, Jij schept mij,

ook als ik mij niet laat vormen,

ook als ik mij van Je afwenden wil.

Amen.